responsive website templates

BLOG

Blij dat je doet

Improviseren in het taalcafe

 18 maart 2022

Mobirise
Vanmorgen moest ik plotseling het werk van 2 taalvrijwilligers overnemen. Corona hield hen thuis. 'Geen probleem, dat lukt me wel', dacht ik. Ik kwam het leslokaal binnen en 6 paar ogen keken mij aan. Allemaal taalcursisten die ik nog niet kende en waarvan ik geen idee had hoe goed hun Nederlands was.
Eerst koffie dacht ik en ik schonk mezelf een grote mok in. Geen materiaal, geen flap-over of digibord maar wel 6 mensen die graag Nederlands willen oefenen. Ik stelde mezelf voor en er volgde 5 rondes met vragen. Hoe heet jij, waar woon jij, hoe oud ben jij, wat is jouw hobby en welk eten vind jij lekker. Die laatste vraag was een schot in de roos. We spraken een half uur over eten. Wat is lekker, wat is niet lekker, wat is typisch Nederlands en wat is typisch eten uit het land van herkomst. Ik kreeg de meest exotische plaatjes te zien maar kon het eten niet herkennen. Ik voelde me even een vreemde in mijn eigen land, maar we konden er hartelijk om lachen.
Als laatste gingen we aan de slag met de klok. Nog niet zo’n makkelijke les hoor. In het Nederlands zijn er heel veel manieren om te zeggen dat het 8.40 uur is: 20 voor 8, 10 over half 8, bijna kwart voor 8. We hebben heel wat klokken getekend en afgesproken dat dit volgende week wordt herhaald. Want ...voor het maken van een afspraak heb je wel de juiste tijd nodig. En afspraken maken, daar zijn we in Nederland heel goed in.

Hoe vriendschap voelt

 12 december 2021

Mobirise
Een tijdje geleden was ik bij de binnenkomst van ‘de Nacht van de Vluchteling’. Een jaarlijks terugkerend evenement waarbij lopers een nachttocht van 40 km lopen. Het was nog vroeg in de ochtend en de lopers hadden het heel bijzonder gevonden. Mensen vertelden dat ze zich heel bewust waren van de reden van hun lopen. Geld ophalen voor de organisatie die zich inzet voor vluchtelingen.

Ik moest aan mijn maatje denken: een jonge knul van 22 jaar die op zijn 15e thuis te voet vertrok. Op de vlucht voor de ellende in zijn land. Twee jaar heeft zijn reis geduurd. Te voet, met een auto, met een bootje die akelige zee over, weer lopen, liften om met een trein uiteindelijk in Amsterdam aan te komen. Twee jaar heeft zijn tocht geduurd, onderweg werken, uitgebuit worden en dingen zien die zo’n jonge knul nog helemaal niet moet hoeven zien. Hij vertelde me laatst, voor het eerst in jaren, zijn vluchtverhaal. Ik was geraakt door zijn woorden en zijn beelden van alles wat hij tijdens zijn tocht had meegemaakt.
Het gaat goed met hem. Hij studeert, heeft een bijbaantje, houdt van voetballen, doet wat jongeren van zijn leeftijd doen, heeft vrienden en vraagt hulp als dat nodig is.

Hij is mijn maatje, een vriend. We schelen bijna 40 jaar, maar ik leer van hem en zijn positieve kijk op het leven.

Mooie ontmoetingen

19 maart 2021

Mobirise
Ik werd vanmorgen wakker van de zon. Ik heb vandaag geen klusjes voor mijn vrijwilligerwerk. Niet erg hoor, want ook een vrijwilliger heeft wel eens een dagje vrij verdiend.

Met een lekkere kop koffie neem ik buiten in het zonnetje de week door. Wat een prachtige ontmoetingen had ik deze week. Voor een interview over vrijwilligerswerk sprak ik een man over zijn motieven om jaren geleden te kiezen voor part-time werk om zich in de vrij gekomen tijd maatschappelijk in te zetten. Een weloverwogen keuze die hem veel goeds heeft gebracht. "Wat ik doe, voelt als zeer zinvol en ik kan er mijn ei behoorlijk in kwijt".
Op mijn vraag: "Maakt vrijwilligerswerk gelukkig" antwoordde hij heel duidelijk 'Ja, het heeft me gelukkiger gemaakt". 

Ik neem nog een slok van mijn koffie en ik voel wat hij voelt. Vrijwilligerswerk voegt ies wezenlijks toe in je leven, namelijk een gelukkiger gevoel. 
Ik sluit mijn ogen en geniet nog eens extra van de zon. Morgen begint de lente.

Wil jij ook een blijer mens worden, kijk dan eens op jullie lokale vacaturebank.

Goed of fout

8 januari 2021

Mobirise

In mijn opvoeding heb ik geleerd zelf na te denken over de keuzes die ik maak in mijn leven. Dat leerde ik al heel jong. Keuzes maken betekent dat je nadenkt over de voordelen en de nadelen, over wat dit voor jouzelf en voor de mensen om je heen betekent. Elke dag opnieuw moet je keuzes maken. Soms makkelijke soms moeilijke.

Ik zie om mee heen de worsteling over het al dan niet laten inenten tegen Covid. We zien spotjes op televisie over de voordelen en we zien de reacties daarop. We lezen artikelen over de nadelen en zien reacties van mensen daar weer op. Iedereen heeft er een mening over en ik twijfel nog steeds. Hoe meer ik weet, hoe minder ik weet.

Waar ik wel moeite mee heb, zijn de dwingende woorden van de overheid en wie weet straks ook van de mensen om me heen.  Letterlijk zegt Minister de Jonge: "Inenten is je sociaal-maatschappelijke plicht. Je doet het niet voor jezelf, maar om onze kwetsbaren te beschermen". En dat gaat voor mij net een stapje te ver. Natuurlijk tekent zich de beschaving in de manier waarop we met kwetsbare mensen omgaan, maar dat kan op veel manieren. Een daarvan is inenten van de totale volwassen bevolking. Maar is dat de enige optie?

Ik geloof in de kracht van de twijfel, maar dan wel mijn eigen twijfel. Pas na veel twijfel zal ik de keuze maken en ik laat me daarbij niet onder druk zetten.

Lieve mensen: heb respect voor elkaars keuze en blijf er met elkaar over in gesprek. Goed of fout bestaat m.i. in deze niet. 

Kleine moeite, groot gebaar

 28 november 2020

Mobirise
Lieve mevrouw of meneer,
Liefs; dat is wat ik u graag wil wensen. Liefs vanuit mijn hart.  
In deze dagen is het vroeg donker buiten, we zetten de verwarming of de kachel een graadje hoger, soms zitten we onder een deken op de bank, we kijken wat meer televisie en we gaan wat minder vaak naar buiten. Dat geeft warmte en gezelligheid. Ik wens u een warme en fijne Kerst.   
Ik brand dit jaar een extra kaarsje met Kerstmis voor u en wens u goede gezondheid en een gelukkig 2021.  Warme groeten.

Deze tekst schreef ik vanmorgen op 4 kaartjes die ik verstuur naar een verzameladres van NLvoorelkaar. Zij zorgen ervoor dat eenzame ouderen een kaartje ontvangen. Kleine moeite voor mij en ik hoop dat de ontvanger er een beetje warmte door ervaart. 
Doe jij ook mee? Kijk hier voor de actie. 

Doen waar je goed in bent, maakt je rijker

 16 oktober 2020

Mobirise
Afgelopen periode heb ik weer eens opnieuw ontdekt dat je in je werk en in je vrijwilligerswerk vooral moet doen waar je goed in bent. Dat maakt je rijker, dat maakt de organisatie of het bedrijf waarvoor je aan de slag bent rijker en dat maakt de klanten waar je het voor doet rijker. Of op zijn minst zorgt dat ervoor dat juist de klant het beste wordt geholpen.

Ik kreeg een taak toebedeeld waar ik geen kaas van heb gegeten. “Dat kun je leren, alles is te leren”, hoor ik je zeggen. Maar m.i. klopt dat niet, of in ieder geval niet altijd. Natuurlijk kun je, door kennis tot je te nemen, iets leren. Maar betekent dit dan ook dat je je taak goed gaat uitvoeren? Ik denk het niet. Kennis kun je vergaren, je talenten en kwaliteiten zijn je gegeven. Die kun je wel vergroten. Door je er bewust van te zijn, ze goed te onderzoeken en vervolgens in te zetten voor je baan of je vrijwilligerswerk. Doe eens een test en ontdek ook jouw talenten en kwaliteiten. 

De komende periode ga ik vooral aan de slag om mijn talenten en kwaliteiten in te zetten op plekken waar dat gewenst is. 

Mijn hashtags
#ondernemend #verbinderd #signalerend #eerlijk #organisatorisch #zelfstandig #erergiek #tikjebrutaal en #netwerkend

Vrijwilligerswerk is meer dan zorg en welzijn

 28 september 2020

Mobirise

In Nederland zijn veel Vrijwilligerscentrales en -steunpunten ondergebracht bij de lokale welzijnsorganisatie. Dat biedt voordelen. De lijnen met hulpverleners en social workers zijn kort. Zij kunnen mensen doorsturen om geschikt vrijwilligerswerk te vinden. Aan de andere kant zien we ook dat vrijwilligerswerk steeds meer in relatie wordt gebracht met zorg en welzijn. Maatjes, boodschappen doen voor senioren, klussendienst, strijkservice, formulierenbrigade, chauffeur voor mensen met dementie of kinderen met autisme, hulp bij inburgering: allemaal mooi vrijwilligerswerk. Maar allemaal gerelateerd aan zorg en welzijn.

En dat is jammer. Vrijwilligerswerk is zoveel meer.  

Sporttrainer, evenementenorganisator, IVN-wandelaar, bosopruimer, verkeersbrigadier, vrijwillige brandweer, voorzitter van de buurtvereniging, leider Scouting of Jong Nederland, toneelregisseur, reperateur bij een Repair Cafe, wandelpad-controleur, opgraver bij de Heemkundekring, tuinman bij de kerk of de begraafplaats, gastvrouw bij de bibliotheek, dirigent van het kinderkoor, scheidsrechter darten, klaarover bij de basisschool, verzorger bij het Vogelasiel, suppost in het museum.
Zal ik nog even doorgaan? 

Gemeenten en welzijnsinstellingen denken en handelen veel vanuit zorg en welzijn. En dat begrijp ik want er moet op zorg en welzijn stevig worden bezuinigd. Dus veel taken worden doorgeschoven naar vrijwilligers. De burger moet immers meer voor elkaar gaan zorgen.
Dat gaat knellen en is slecht voor het imago van vrijwilligerswerk. 

Blijf investeren in een sterke samenleving, niet alleen door kwetsbaren te helpen, maar ook door sterke vrijwilligersorganisaties te ondersteunen en te waarderen.  

Corona: ook tijd van bezinning

 11 augustus 2020

Corona, we gaan het nooit meer vergeten.

Dat virus heeft de wereld op z’n kop gezet. Ik sprak mensen die hun baan opzegden, mensen die hun huis verkochten, mensen die hun inkomen tot 0 zagen reduceren, ondernemers die flink investeerden om 'Corona-proof’ klanten te kunnen ontvangen, mensen die zich volledig terugtrokken maar ook mensen die creatieve manieren zochten om elkaar te ontmoeten. Ik sprak mensen die vreselijk ziek zijn geweest en mensen die een dierbare verloren. Maar bovenal: iedereen was er noodgedwongen mee bezig. De een wat meer dan de ander, maar toch: iedereen had er mee te maken.

En ik? Wat deed ik? Ik trok mezelf terug in huis, wandelende elke avond een half uur met de ommetje-app, video-belde met vriendinnen, sportte elke dag met 2 vriendinnen via WhatsApp, keek naar de live-streams van DJ Woody van Eyden (mijn broer), volgde food-delivery-biker Miekii in New York op Twitch, maakte zelf een paar Webinars over vrijwilligerswerk, fotografeerde mijn leven in onze ‘familie-app’, ruimde (net als de rest van Nederland) alle kasten op, werd verslaafd aan '90 days fiancée' op TLC en leerde mijn omgeving op een heel andere manier kennen. Eerlijk gezegd amuseerde ik me prima.  

Nu, een paar maanden later, begin ik te wennen en heb ik het leven weer opgepakt. Zij het met 1,5 meter afstand en vaak de handen wassen. Net als zovelen heb ik veel nagedacht. Ik associeer Corona nu, naast ziekte en ellende, ook aan ‘een tijd van bezinning’. Naast dat ik de buurt anders heb leren kennen, heb ik mezelf ook op een andere manier leren kennen. Ik weet nu dat ik best een angstkip ben (niet te verwarren met Alektorofobie = angst voor kippen), dat ik nóg meer waarde hecht aan de familie- en vriendschappen in mijn leven, dat spullen er helemaal niet toe doen en dat het in het leven draait om een bestaan vol waarden. Everybody needs a hug.  

En als ik het echt niet meer volhoud, lees ik de brief van Jan Hoek en de reacties van jongeren op zijn brief.  We doen het samen en dat is voor mij waarde.  

Aanbodverlegen

17 juni 2020

“Waarom melden zich zo weinig hulpvragers?” Deze vraag stellen vraag-en-aanbod-sites zichzelf af. Men concludeert dat er veel vraagverlegenheid is. Dit betekent dat mensen die hulp nodig hebben het lastig vinden/verlegen zijn, om een vraag te stellen. De term vraagverlegenheid wordt veel gebruikt in de hulpverlening. Er zijn onderzoeken naar gedaan, en steeds opnieuw is dit de conclusie. Nederland vindt het blijkbaar moeilijk om hulp te vragen. Maar is dat eigenlijk wel zo? 

Corona heeft ervoor gezorgd dat veel mensen zich op sites hebben aangemeld ‘iets voor een ander te willen doen’. Maar ja, als de vragen er niet op worden aangemeld, valt er weinig ‘iets goeds te doen voor een ander’.  

We worden gewaarschuwd voor gasten die je beurs leegtrekken, dus een vreemde binnenlaten vinden we niet fijn. Misschien durven we best een hulpvraag te stellen, maar om nu zomaar iemand toe te laten in ons huis....

Zouden we het niet anders moeten regelen. In plaats van dat je van de kwetsbare vraagt zich te melden, laat je mensen zichzelf uitnodigen iets voor de ander te doen. Een boodschap, een klusje, een autoritje. Zoiets als heitje-voor-karweitje. Maar dan zonder heitje.  

Ben niet aanbodverlegen en biedt gewoon je diensten aan, maar dan wel in je eigen omgeving. Ouders van vrienden, die oudere dame aan de overkant, die alleenstaande vader in jouw flatgebouw, je buurvrouw, de broer van je beste vriend…. Het maakt niet uit wie, als de ander jouw gezicht maar kent. Stel gewoon de vraag: “Ik wil graag iets voor een ander doen, is er iets dat ik voor jou kan doen? Een boodschapje, een klusje, zomaar omdat ik het leuk vind om iets voor een ander te doen”.  

Wees niet aanbodverlegen en bel gewoon aan. Je zult zien: het wordt gewaardeerd en wie weet is de koffie met dat koekje er ook nog extra lekker.  

Ellende en iets moois

13 maart 2020

Mobirise
In 1992 woonde ik in het episch centrum van de aardbeving in Limburg. Iedereen was in rep en roer toen de schok van 5,5 op de schaal van Richter voelbaar was.  Met een klein groepje zijn we toen stad en dorp in getrokken om de verhalen van de mensen op te schrijven. Wat vooral opviel was de saamhorigheid. Mensen vingen elkaar op, dronken koffie samen, vertelden ervaringen aan elkaar, hielpen bij het opruimen van puin, boeren werden geholpen met de dieren en er werd samen gelachen en gehuild.
Massaal stond men voor elkaar klaar. Ik was daar erg van onder de indruk.

Nu, in maart 2020, voltrekt zich wereldwijd een ramp. Een pandemie die Corona heet. Nu, in 2020 hebben we internet. We plaatsen grappen op Twitter, we werken thuis op afstand, lessen worden via internet gestreamd, we facetimen naar opa en oma, we sturen berichten naar familie in het buitenland en Facebook staat vol met annuleringen van evenementen en activiteiten.
Maar..... er gebeurt ook iets heel moois.

Vanmorgen las ik op Nextdoor.nl het volgende bericht: “Hallo, wij zijn een groep studenten in de buurt. Gezien de gesloten universiteit, sportcentrum en alle annuleringen hebben wij hier allemaal opeens een ontzettend lege agenda en nog veel gezonde energie. Wij willen ons graag inzetten/aanbieden om een handje te helpen bij de mensen die op dit moment liever niet meer de deur uit gaan, of zelfs niet meer mogen. Bent u, of kent u iemand uit de wijk, die het fijn zou vinden als iemand wat boodschappen of andere benodigdheden haalt en netjes, zonder onnodig contact, komt brengen, dan horen wij dat graag!”
Ook zag ik op LinkedIn een oproep van een dame die kinderen van zorgpersoneel wil opvangen, als de scholen toch gaan sluiten.

En weer ben ik onder de indruk. Net als toen zie ik 'liefde voor elkaar'.
In grote ellende blijken mensen zich van hun mooie kant te laten zien.

Ben veilig allemaal.

De Af-en-toe-vrijwilliger

6 maart 2020

Mobirise
De afgelopen 15 jaar heb ik, als professional, veel mensen geholpen bij het vinden van vrijwilligerswerk en heb ik veel verenigingen en stichtingen mogen adviseren bij het vinden van geschikte vrijwilligers.  

En nu ben ik zelf aan de beurt. Ik ben al een poosje thuis en zoek af-en-toe-vrijwilligerswerk. Ik heb alle testen gedaan om te zien wat bij me past. Dat is niet alleen heel leuk om te doen, maar levert ook verrassende uitkomsten op.  

Er is veel te doen, je kunt op veel plekken lekker aan de slag, maar het blijkt dat ik een zogenaamde af-en-toe-vrijwilliger ben. Iemand die het leuk vindt een tijdelijke bijdrage te leveren. Ik kan een plan schrijven, maar ook een dagje meehelpen bij een activiteit. Ik kan een training geven, maar ook helpen bij het jaarlijkse evenement. Dat biedt kansen. 

Een paar weken geleden heb ik soep voor de daklozen opgehaald en naar het uitgiftepunt gebracht via
www.samenvooreindhoven.nl en nu heb ik me aangemeld bij www.nederlandschoon.nl om papier te prikken in mijn eigen wijk. 
En telkens levert dit vrijwilligerswerk een goed gevoel op en leer ik weer nieuwe mensen en vaardigheden kennen.

Droeftoeters en loftuiters

 4 februari 2020

Mobirise
Laatst sprak ik een jongeman die sinds kort bestuurslid was van een sportvereniging. Hij had er veel zin in. De eerste bestuursvergadering werd hij geïntroduceerd als iemand die een frisse wind in de organisatie zou kunnen brengen.

De vergadering begon om 19.30 uur en om 22.30 werd deze afgesloten met een biertje.
Er stonden veel punten op de agenda, er werden veel afspraken gemaakt en er werd, naar zijn mening, veel gemopperd. Met name door twee bestuursleden die al heel wat jaren meedraaiden in dit bestuur. Die negatieve sfeer bleef de hele vergadering hangen.  

Goed voorbereid kwam hij naar de tweede bestuursvergadering. Aan de voorzitter had hij voorgesteld om de bestuursvergadering zelf als eerste op de agenda te plaatsen. De lengte van de vergadering, de agendapunten,
de besluiten, maar bovenal de cultuur van de vergadering. Hij mocht ten slotte een frisse wind meebrengen in dit bestuur.

De jongeman vertelde wat hem de eerste keer was opgevallen. De negatieve houding van de twee bestuursleden en de invloed daarvan op de bestuurscultuur zorgde voor veel te lange vergaderavonden en zorgde ervoor dat agendapunten steeds terugkwamen. Dat moest anders. Het bestuur schrok, maar kon niet anders dan beamen dat dit zo was. Ook de twee betreffende bestuursleden herkenden zich in zijn betoog.  

Om dit te veranderen is het belangrijk als bestuur aan de slag te gaan met de eigen cultuur. De eerste belangrijke stap was gezet: luisteren naar deze frisse mening, erkennen dat de bestuurscultuur van invloed is op de organisatiecultuur en commitment aangaan voor verandering. Iemand van buitenaf kan het proces naar vernieuwing begeleiden.  

#Extradag

 27 januari 2020

Mobirise
Soms kom je zo’n idee tegen waarvan je hoopt dat het viraal gaat. Zo’n bericht waarvan je weet dat iedereen daar een beetje blijer van wordt. Rob Beckers heeft zo’n bericht op sociale media geplaatst. #extradag. We hebben dit jaar namelijk een extra dagje: zaterdag 29 februari. 
Een dag om extra te genieten, om een ander extra blij te maken, om zelf iets extra’s te doen. Maak de wereld en je eigen leven een stukje mooier en doe mee met #extradag.

Klik hier voor leuke ideeën en doe mee.

Ieder brengt iets moois mee

 18 januari 2020

Mobirise
Een tijdje geleden reageerde ik op een vrijwilligersvacature bij een mooie organisatie omdat ik op hun website zag dat er vrijwilligers werden gevraagd. Mijn kwaliteiten pasten goed bij de functieomschrijving. 
Een week later ontving ik een mail met de tekst: “Helaas is de functie al ingevuld. Wij wensen u veel succes.
Pats boem. Een afwijzing. Dat raakt. Wat ging hier eigenlijk fout?  

Ik las de vacature nog eens door en ik wist toch zeker dat mijn motivatie goed was, mijn kennis en vaardigheden meer dan voldoende waren en mijn aanbod om te komen praten zeker een open houding was.

Een toch gebeurt dit heel vaak. Organisaties zoeken voor een bepaalde functie een vrijwilliger. Er dienen zich mensen aan en zodra de functie is vervuld, worden de overige aanmelders afgewezen. Jammer, want die anderen brengen kennis, ervaring, vaardigheden, kwaliteiten en passie mee.

Mijn advies: ga altijd in gesprek en kijk of hetgeen de vrijwilliger biedt op een andere plek binnen de organisatie kan worden ingezet.

Een afwijzing op vrijwilligerswerk, zonder de persoon te hebben gezien of gesproken, betekent dat deze niet meer zal terugkomen en ook niet positief over je organisatie zal vertellen aan anderen. En dat raakt het vrijwilligerswerk van jullie organisatie.

Ouderen en de toekomst

 9 januari 2020

Mobirise
De jeugd heeft de toekomst. Die uitspraak hebben we allemaal wel eens gebruikt. Maar wat betekent dat eigenlijk? Wat is die toekomst en wanneer is dat dan? En wat betekent dit voor ouderen? Voor mij?

In 2020 word ik 60 jaar. Er is meer tijd achter me dan voor me. Mijn leven bouwt herinneringen en ervaringen. Ik zit 'nog' vol energie en heb veel toekomstplannen. Eigenlijk weet ik nog steeds niet wat 'ik later worden wil'.
Ik wil wel mee naar Mars, ik wil zien dat ziektes worden uitgebannen en dat er niemand meer honger heeft in de wereld, laat een drone me vervoeren en laat mijn huis volledig duurzaam zijn, ik wil graag dat mijn kleding met me meedenkt maar vooral wil ik dat ik nog altijd vrij ben en mezelf mag zijn. 

Ooit vertelde mijn vader hoe het leven was zonder plastic. Ik wist niet wat ik hoorde. Mijn moeder vertelde dat zij thuis telefoonnummer 03 hadden.
Alleen heel belangrijke mensen hadden een telefoon. Mijn tante was proefkonijn voor een nieuw medicijn, penicilline. Kun je je dat nog voorstellen? Een leven zonder telefoon, zonder plastic en zonder medicatie die levensreddend is.

De toekomst is, zoals dat altijd is geweest: een tijd die nog helemaal
ingevuld mag worden en ik wil het allemaal meemaken.
De wereld is voortdurend in ontwikkeling en wij mogen dat meemaken.
Ik wil wel 1000 jaar oud worden. Mag dat? 

Klein groots moment

 5 november 2019

Mobirise
Mijn werkkamer thuis kijkt uit op onze achtertuin. Een kleine stadstuin vol bloemen en planten. En daarom ook vol vogels, insecten en soms de poes van de buren. Het is er gezellig en ik mag er graag naar kijken. In de zomer vanuit een stoel buiten, als het koud is vanachter het raam van mijn werkkamer. Het vrolijke gefluit van merels en meesjes is goed te horen, zelfs met het raam gesloten.

Een tijd geleden had ik tot laat in de avond een vergadering. Het was koud en ik was moe. In gedachten zat ik al thuis op de bank met een lekkere kop thee de dag door te nemen. Toen ik een stuk bos naderde, stond er ineens een bord ’50’ in de berm. 50 Km per uur, op een weg waar niemand komt. Waarom toch? Maar goed, ik volg de regels braaf en minderende vaart.

En….. ja hoor. Ineens werd het me duidelijk. Voor me stak, heel rustig en ontspannen een enorm hert de weg over. Een hert met een groot gewei. Midden op de weg stond het stil en keek het me recht in de ogen aan. Ik was nog op afstand maar dichtbij genoeg om de vriendelijke ogen goed te zien. Deze kortstondige, prachtige ontmoeting heeft me nog dagen ontroerd en nog vaak, als ik in de auto zit, minder ik mijn vaart. Vogels, egels, insecten, vosjes, de kat van iemand, wie weet wat met een beetje minder vaart snel de andere kant kan bereiken, zonder geraakt te worden door een auto.

Van mij mag het hoor; 100 op de autobaan…..

Complex-of-toch-niet

 1 november 2019

Mobirise
Ik groeide op met één zus en twee broers. Wij waren thuis met twee jongens en twee meisjes. Lekker overzichtelijk. Wie met wie speelde en wat we samen deden was ook heel wisselend. Ik zat, samen met mijn zus, op de meisjesschool en dat werd later een gemengde school. Prima, het was mij om het even. We speelden vooral ongecompliceerd met elkaar.

Maar de wereld is ingewikkeld geworden. Over veel onderwerpen is er een maatschappelijk debat. Over mag-Zwarte-Piet–al-dan-niet, over CO2, over de-IS-vrouwen, over plastic-en-waarom-we-dat-moeten-scheiden, over halvering-van-de-veestapel, over integratie, over……

Vanmorgen vulde ik, via internet, een mooie enquête in. Een open onderzoek naar ‘de beleving van vrijwilligerswerk bij evenementen’. Omdat ik een aantal weken geleden rommel ben gaan opruimen tijdens de World Cleanup Day, vond ik dat ik aan dit onderzoek kon meedoen. Een leuk onderzoek met leuke vragen.

Tijdens het invullen kwam ik de volgende vraag tegen: “Met welk gender identificeert u zich het meest?” Ze willen natuurlijk niemand voor het hoofd stoten en hebben wellicht heel goed nagedacht over de formulering van deze vraag. Maar serieus, alvorens ik een kruisje plaatste, las ik alle antwoorden. En ik zeg je het waren er meer dan: vrouw, man en weet-ik-niet.

Van mij mag het, het is mij om het even, maar dat ik serieus eerst alle antwoorden lees alvorens Vrouw in te vullen…….

PS: vul gerust de enquete in, het is een zinvol onderzoek naar vrijwilligerswerk.

Duidelijke taal

 23 oktober 2019

Mobirise

Vandaag las ik het bericht in de media dat de overheid duidelijker moet communiceren. Dat betekent: rekening houden met de lezer, een persoonlijke benadering kiezen en ervoor zorgen dat de taal begrijpelijk is. Er wordt al een poosje geld uitgetrokken om overheidsinstanties hierbij te helpen. Er is zelfs een website voor deze ambtenaren.
Met schrijftips, checklists (afvinklijsten) en best practices (goede voorbeelden).

Ik vind dit de omgekeerde wereld. Er is iets heel erg scheef gegroeid in ons land. De overheid is er voor de inwoners van Nederland. Hun houding zou dienstverlenend moeten zijn. Zij zijn er tenslotte voor het volk. Duidelijk taalgebruik is daarbij van cruciaal (beslissen, doorslaggevend, wezenlijk) belang. Praat en schrijf de taal van het volk. Geen Jip- en Janneke taal, want we zijn geen kinderen, maar woorden die voor iedereen toegankelijk zijn. Dat voorkomt een hoop ellende en zorgt ervoor dat iedereen kan meedoen. Overigens kunnen organisaties ook het testpanel van Stichting ABC inhuren om teksten op folders, websites en brieven te laten nakijken op taalgebruik.

Aanleiding van Staatssecretaris Knops was een vacature die hij binnen zijn eigen departement zag staan. ‘Raakvlakmanager Strategische Beheersorganisatie Digitaal Stelsel Omgevingswet’. Mooie functie toch? En alle woorden beginnen met een hoofdletter . Dat Moet Een Belangrijke Functie Zijn. Ik ben benieuwd hoe je werkdag er dan uitziet van 9 tot 5. Zal ik een sollicitatiebrief schrijven?

Opruimen

 20 oktober 2019 

Mobirise
‘Opruimen in je huis is opruimen in je hoofd’. Die uitspraak ken je vast en dat zul je zeker wel eens hebben gedaan. Lades en kasten leeghalen en hoppa, een boel spullen naar de Kringloop. Tuinschuur uitruimen en spullen wegbrengen naar de Milieustraat. Dat ruimt lekker op en biedt plek voor nieuwe spullen.

Zo werkt dat ook met sociale media. Alle mensen op je eigen Facebook of LinkedIn waar je nooit iets van hoort of die je nog nooit echt hebt gesproken, behalve die ene keer op een feestje of tijdens een meeting, kun je verwijderen. Met een druk op de knop verdwijnen ze uit je lijst of zelfs uit je leven.

En toch voelt dat anders. Mensen zijn geen spullen, maar aan het aantal vrienden en connecties te zien bij anderen, lijkt het er soms wel op.

Vanmorgen heb ik alle mensen ‘doorgebladerd’ en de lijst op mijn Facebook en LinkedIn is nu behoorlijk uitgedund. Niet persoonlijk bedoeld hoor. Ik ‘bekijk’ graag mensen die me inspireren en ik ben dan ook reuze benieuwd wat hen bezighoudt. En ja, er gaan de komende periode vast weer nieuwe mensen ontmoet worden. Wie weet vandaag al. Ik verheug me daarop.

Scrum

 3 oktober 2019

Mobirise
Ik had er in mijn studie Projectmanagement van ISBW al over gelezen, maar tijdens een gesprek vandaag begreep ik dat er bij de organisatie waar ik op bezoek was, ook werkelijk mee wordt gewerkt. Scrum. Of als werkwoord: scrummen.

Ik zit in deze fase van mijn leven in de leer- en ontdekmodus en omdat Google mijn beste vriend is, heb ik er maar eens naar gezocht. De theorie uit mijn boek Projectmanagement wordt op Youtube mooi uitgelegd in duidelijke filmpjes.

Het boek zegt: “Scrum is een raamwerk waarbinnen mensen complexe, adaptieve problemen adresseren en tegelijkertijd op een productieve en creatieve wijze producten van de hoogst mogelijke waarde leveren”.

Dat beloofd wat. Ik leer nog even verder.

Deel deze pagina

Mobirise